res:
Szkodliwe skutki przewlekłego stresu

Szkodliwe skutki przewlekłego stresu

Dodaj komentarz

Stres jest nieodłącznym elementem życia. W niewielkich dawkach bywa korzystny – ułatwia zapamiętywanie, pobudza w tobie wewnętrzną siłę, gdy zmagasz się z nową sytuacją. Jednak długotrwałe odczuwanie stresu „odciska się” na układzie nerwowym, obniżając naszą zdolność do analitycznego myślenia i zapamiętywania. Co więcej – blokuje twórczość i pozostawia poczucie wewnętrznego wyczerpania. 

Kortyzol, hormon stresu produkowany w nadmiernych ilościach w stanie przewlekłego stresu, zwiększa szkodliwy wpływ wolnych rodników na komórki nerwowe hipokampa. Powoduje to uszkodzenie mitochondriów, co z kolei powoduje zwiększoną ilość produkowanych wolnych rodników. Brzmi to trochę zawile, a w praktyce objawia się to trudnościami w nauce i zablokowanej twórczości. Naturalna ciekawość ustępuje chęci unikania bólu. Jeśli wystarczająco długo wystawieni będziemy na działanie chronicznego stresu, nasze nadnercza w końcu przestaną pracować, a my staniemy się wyczerpani i wyniszczeni.

Skutki przewlekłego stresu

„W niedawnych badaniach Eduardo Dias-Ferreira i jego wspólnicy z Uniwersytetu Minho w Bradze w Portugalii wykazali, że przewlekle zestresowane szczury tracą zdolność wyłamania się z powtarzających wzorców zachowań oraz stają się mniej twórcze i sprytne. W gruncie rzeczy stres zmienia zachowania gryzoni, predysponując te zwierzęta do ciągłego powtarzania tych samych czynności. Komentując to doświadczenie Robert Sapolsky, neurobiolog badający stres w Szkole Medycznej Uniwersytetu Stanford, zauważył: To model świetnie tłumaczący, czemu wpadamy w nawyki, a następnie sami coraz bardziej się w nich pogrążamy. (…) Nie jesteśmy w stanie rozpoznać, kiedy nasze naturalne mechanizmy radzenia sobie przestają działać„.

Osoby w depresji i osoby powtarzające zachowania wynikłe z przewlekłego stresu są:

– mniej zdolne do myślenia analitycznego
– mniej zdolne do wydostania się z osobistych kryzysów
– podatne na zranienia, trudniej im odnaleźć w sobie wewnętrzną siłę

A oto jeszcze inne skutki chronicznego stresu:

– redukcja wchłaniania składników odżywczych
– podniesienie poziomu cholesterolu i trójglicerydów
– utrudnianie działania układu odpornościowego
– podnoszenie ciśnienia krwi
– negatywne oddziaływanie na pamięć i koncentrację
– tłumienie prawidłowej funkcji tarczycy
– utrudnianie gojenia się ran
– zmniejszenie gęstości kości
– redukcja tkanki mięśniowej
– wyższe ciśnienie krwi
– obniżona odporność
– zwiększone odkładanie tłuszczu w rejonie brzucha

Doktor Sapolsky w swej książce „Stress, the Aging Brian, and the Mechanisms of Neuron Death” przedstawia wyniki badań, które opisują związek między działaniem stresu, uwalnianiem kortyzolu i niszczeniem hipokampa. Jego badania przeprowadzone na gryzoniach i naczelnych potwierdzają, że degeneracja neuronów pojawia się również u ludzi. Sapolsky wskazuje też, że podwyższony poziom kortyzolu występuje u ponad 50% chorych na Alzheimera.

Co można zrobić?

Poznaj siebie – poznaj źródła stresu w Twoim życiu, zastanów się, czy wszystkie Twoje potrzeby są zaspokojone (emocjonalne, fizyczne, biologiczne). Pomocą może być artykuł Stres pod kontrolą – ćwiczenie na uporanie się z chronicznym stresem.

Naukowcy natomiast mówią o tajemniczo brzmiącym neurotropowym czynniku pochodzenia mózgowego BDNF – jest to hormon ochraniający mózg. Można zwiększyć jego poziom ograniczając spożywanie kalorii, poszcząc, podejmując aktywność fizyczną i umysłową.

Źródło: Aktywuj pełną moc mózgu, dr Alberto Villoldo dr David Perlmutter